جانانه

   یارب آن شمع شب افروز که جانان من است

                                    ز چه رو در طلب سوختن جان من است

 

   آن که دارد به رخ اش مجمع زیبایی را

                                    چه خم از حال دل زار پریشان من است

 

ابر عشق

از بر ابر سپید دل خود

                              آید آن جنگل سبز

که از آواز درختان بلند

                نغمه ی عشق دلی

یا به هر سو نگری،   قطره ای درد از آن اشک برین

ز نگاه تپش مرد غریب...

 می رسد

 می کند پاک دلی

                           در کنار جویبار

 درد پنهان دلی

 سوی آن دلبر رسد

 آن کسی کز رنگ و بویش دل او

                           غرق در عشق دل آویزی است

 آن کسی کز تار مویش جسم او

 مرده در باغ نگاهش

                            طرب انگیزی است

سرخوش از یاد رفیقش

می رود در پی او