+ نوشته شده در  ساعت   توسط فرزان | 
+ نوشته شده در  ساعت   توسط فرزان | 

نداند رسم یاری بی وفا یاری که من دارم

به آزار دلم کوشد دل زاری که من دارم

 

وگر دل را به صد خواری رهانم از گرفتاری

دلازاری دگر جوید ، دل آزاری که من دارم

 

به خاک من نیفتد ، سایه سرو بلند او

ببین کوتاهی بخت نگون ساری که من دارم

 

گهی خاری کشم از پا ، گهی دستی زنم بر سر

به کوی دل فریبان ، این بود کاری که من دارم

 

دل رنجور من از سینه ، هر دم می رود سویی

ز بستر می گریزد طفل بیماری که من دارم

 

ز پند همنشین ، درد جگر سوزم فزون تر شد

هلاکم می کند آخر ، پرستاری که من دارم

 

رهی ، آن مه به سوی من به چشم دیگران بیند

نداند قیمت یوسف ، خریداری که من دارم

+ نوشته شده در  ساعت   توسط فرزان | 

                

 

 

ای بی وفا راز دل بشنو از خموشی من اين سكوت مرا ناشنيده مگير


ای آشنا چشم دل بگشا حال من بنگر سوز و ساز دلم را نديده مگير


امشب كه تو در كنار منی غمگسار منی سايه ات سر من تا سپيده مگير

ای اشك من خيز و پرده مكش پيش چشم ترم وقت ديدن او راه ديده مگير

دل ديوانه من به غير از محبت گناهی ندارد خدا داند


شده چون مرغ طوفان كه جز بی پناهی  پناهی ندارد خدا داند


منم آن ابر وحشی كه در هر بيابان به تلخی سرشكی بی افشاند

به جز اين اشك سوزان دل نا اميدم گواهی ندارد خدا داند

دلم گيرد هرزمان بهانه ی تو سرم دارد شور جاودانه ی تو


روی دل بود به سوی آستانه ی تو

تا آيد شب در ميان تيرگی ها گشايد تن روح من به شور و غوغا

روكند چو مرغ وحشی سوی خانه ی تو

 

        


+ نوشته شده در  ساعت   توسط فرزان | 
 

      

 

چون است حال بستان ای باد نو بهاری

                            کز بلبلان برآمد فریاد بی قراری

ای کنج نوش دارو بر کشتگان نگه کن

                            مرهم به دست و ما را مجروح می گذاری

گل نسبتی ندارد با روی دل فریبت

                            تو در میان گل ها چون گل میان خاری

وقتی کمند زلفت دیگر کمان ابرو

                           این می کشد به دردم وان می کشد به زاری

ز اول وفا نمودی چندانکه دل ربودی

                           چون مهر سخت کردم سست آمدی به یاری

هر درد را که بینی درمان و چاره ای هست

                            درمان درد سعدی با دوست سازگاری

+ نوشته شده در  ساعت   توسط فرزان | 

 

 

دامن کشان ساقی می خواران  از کنار یاران مست و گیسو افشان


می گریزد
از جام می از شرنگ دوری      وز غم مهجوری چون شرابی جوشان


می بریزد
دارم قلبی لرزان به رهش دیده شد نگران   

دارم چشمی گریان به رهش روز و شب بشمارم
تا بیاید


آزرده دل از جفای یاری        بی وفا دلداری ماه افسونکاری
شب نخفتم


با یادش تا دامن از کف دادم        شد جهان از یادم


راز عشقش را دل نهفتم
دارم چشمی گریان به رهش                  روز و شب بشمارم
تا بیاید

 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط فرزان | 

ای رقیب اگر یار او شدی همچو من مهربان شو


ترک او مگو، در وفای او، یک دل و یک زبان شو

 

آن که همچو جان می پرستمش آرزوی تو دارد


آن که بسته ام دل به موی او دل به سوی تو دارد

 

چو نشستی به خانه ی او، دگر از او بهانه مجو


به کنارش تو بمان، که گذشتم من از او

 

با آن افسونگر چون نوشی ساغر از من یاد آور

 

آن که در پی او چشم حسرت من خیره مانده به در، رفت و یار تو شد


آن که بر دل من مانده داغ غمش بی خبر ز دلم غمگسار تو شد

 

گر که بودم بسته مویش، بهره ز رویش نبردم و رفتم


هستی ام او بود و به دستت، هستی خود را سپردم و رفتم

+ نوشته شده در  ساعت   توسط فرزان | 
خوش باشد اگر باشم در طرف چمن با او             من باشم و او باشد او باشد و من با او

بر هم زدن چشمش جان می برد از عاشق            کی زنده توان بودن یک چشم زدن با او

جانم بر جانان است من خود تن بی جانم               آری ز کجا باشد جان در تن و تن با او

 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط فرزان | 
   یارب آن شمع شب افروز که جانان من است

                                    ز چه رو در طلب سوختن جان من است

 

   آن که دارد به رخ اش مجمع زیبایی را

                                    چه خم از حال دل زار پریشان من است

 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط فرزان | 
از بر ابر سپید دل خود

                              آید آن جنگل سبز

که از آواز درختان بلند

                نغمه ی عشق دلی

یا به هر سو نگری،   قطره ای درد از آن اشک برین

ز نگاه تپش مرد غریب...

 می رسد

 می کند پاک دلی

                           در کنار جویبار

 درد پنهان دلی

 سوی آن دلبر رسد

 آن کسی کز رنگ و بویش دل او

                           غرق در عشق دل آویزی است

 آن کسی کز تار مویش جسم او

 مرده در باغ نگاهش

                            طرب انگیزی است

سرخوش از یاد رفیقش

می رود در پی او

 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط فرزان | 
    خیال انگیز و جان پرور چو بوی گل سراپایی

                  

                    نداری غیر از این عیبی که می دانی که زیبایی

 

    منم ابر و تویی گلبن که میخندی چو می گریم

 

                    تویی مهر و منم اختر که میمیرم چو می آیی

.............................................................

     

      در عشق تو گر چنین حزین خواهم بود

                             رسوای زمانه بعد از این خواهم بود

       دلدار اگر تویی چنان خواهم شد

                              دلداده اگر منم چنین خواهم بود

+ نوشته شده در  ساعت   توسط فرزان | 
 

 

  آنکه هلاک من همی خواهد و من سلامتش

                               هر چه ز دلبری کند کس نکند ملامتش

 

 میوه نمی​دهد به کس باغ تفرج است و بس

                           جز به نظر نمی ​رسد سیب درخت قامتش

+ نوشته شده در  ساعت   توسط فرزان | 
 

 

ای رفته دل و دین به تمنای تو ما را

                           بیگانه ز خود ساخته سودای تو ما را

مستغرق عشق تو چنانیم که نبود

                            با یاد رخ خوب تو پروای تو ما را

                                          

میرزا شرف علاوه بر علوم عقلی و نقلی در ادب شعر موسیقی و آواز استاد بود.  میرزا شرف جهان علاوه بر فضائل اخلاقی و مرتبه والای علمی شاعری توانا به شمار می رفت. غزلهای او کوتاه و روان است. از وی دیوان شعری نیز بر جای مانده که به صورت نسخه خطی موجود می باشد.

+ نوشته شده در  ساعت   توسط فرزان | 
ای دل چه کنم به او که دلدار تو نیست

                                                    از یار چه پرسم که چرا یار تو نیست

با او چه سخن تو خود گرفتار شدی

                                                    ما را چه گنه که او وفادار تو نیست

 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط فرزان |